فرشته ی کوچولوی من

دوستای عزیزم سلام واقعا از اینکه ناراحتتون کردم متاسفم هدف از ایجاد این وبلاگ از ابتدا آگاه کردن وایجاد تغییر بود هدف حرکت کردن بود نه راکد موندن و گندیدن من دوره ی وحشتناک وغیر قابل جبرانی رو گذرونم و واسش بهای سنگینی دادم حرف من اینه اگه واقعا میتونید تغییری ایجاد کنید آروم نشینید چون اینجور اتفاقا غیرقابل پیش بینیه و ممکنه واسه ی هر کسی پیش بیاد واقعا اگر ما حرکتی نکنیم آینده ایی وجود داره که به خاطرش ادامه بدیم من بعد از این ماجرا اومدم شکایت کنم ولی گفتن فایده نداره چون همه مشکلات رو به نارس بودن بچه ربط میدن چون اونکسی که طرف حساب من بود سمت مهمی توی استانمون داره و هیچ نتیجه ایی نداره با صدا و سیما مطرح کردم گفتن قابل پیگیری ن...

صبحش همش میگفتم تماس بگیرین بیمارستان ببینین حال دخترم چطوره؟ولی همه طفره میرفتن خودم میترسیدم تماس بگیرم دلشوره داشتم حس میکردم اتفاق بدی افتاده گفتم تماس بگیرین دارم از دلشوره میمیرم مامانم گفت تماس گرفتیم گفتن خوب نمیشه... گفتم یعنی چی که خوب نمیشه؟...همه سکوت کردن... اصلا نمیخواستم قبول کنم چی شده نمیتونستم باور کنم بچمو به همین راحتی از دست دادم نه گریه کردم نه پرسیدم چرا و چطور نمیدونستم باید چکار کنم همه میومدن پیشم و میگفتن گریه کن تا سبک بشی ولی نمیتونستم ...گفتن نمیای بریم بچه رو تحویل بگیریم ولی من نمیتونستم وسط زمستون دختر کوچولومو بگذارم توی خاک سرد و بعد تماشا کنم چطور روش خاک میریزن این دیگه بیشتر از تحملم بود... واسم ...

بعد از یه مدت رفتم دکتر برای بررسیه علت این اتفاق گفت هیچ مشکلی وجود نداره میگفت اگه زودتر توقف رشدشو میفهمیدن با تجویز هپارین هیچ کدوم از این اتفاقا رخ نمیداد به همین راحتی ... ...

بند انگشتی من خیلی شیطون بود با اینکه زود دنیا اومده بود ولی خیلی سرحال بود روی تختش ۱ جا بند نمیشد و همش باید میومدن وجا به جاش میکردن یا راحت میتونست سرشو بلند کنه و همیشه هم در حال مک زدن بودو اونقدر با مزه و ملوس بود که پرستارا همش باهاش بازی میکردن البته اینا همه مال چند روز اول بود چون هرچی میگذشت دخترکم بی حال تر میشد و کم کم پیش بینی های پرستارا داشت درست از آب در میومد... ...

دیدنش توی اون شرایط دردناک ترین لحظات عمرم بود وحشتناک بودوقتی میدیدم اونقدر پوشکشو عوض نمیکنن که به تنش میچسبه و وقتی تذکر میدی- خواهش میکنی- رشوه میدی- شیرینی میدی وآخرش التماس میکنی هیچ تغییری ایجاد نمیشه یا وقتی میبینی یک خدمتکار واسه ی نوزاد نارس از بینیش به زور میخواد سوند بگذاره و میبینی بینیه کوچولوش خونریزی میکنه و به پرستار میگی پاشو بچمو کشت وحتی سرشو بر نمیگردونه یا وقتی میبینی سوندشو هر چی میگی واسش فیکس نمیکنن اونقدر که بیرون میاد وگلوشو زخم میکنه وفرداش که میبینن توی سوندش خونه میگن واکنش به شیره و شیرشو قطع میکنن وبچه اونقدر گرسنگی میکشه که صفرا بالا میاره و میگن علتش عفونته و آزمایش میگیرن و میگن عفونت نداره یا میخوان...

بهیارا و پرستارای بخش nicu میگفتن با رضایت شخصی ببرش چون سرحاله و مشکلی نداره میگفتن اینجا باشه هزار جور آزمایش روش میکنن عفونت میگیره والکی واسش بیماری میتراشن!!!!!!!!! با دکتر که مسئول بخش بود و فوق تخصص بیماری های نوزادان داشت مشورت کردم گفت نه باید باشه(لابد به نظرش مورد خوبی واسه آموزش بود) دیگه از زندگی افتاده بودم از روز سوم بعد از زایمانم میرفتم پیش دخترم !!! حتی اجازه نشستن نمدادن اگه میخواستم بنشینم بیرونم میکردن!!!!!!!!!با اون حال و روز فقط به عشق آوینا کوچولوم میرفتم بیمارستان و جند ساعت پیشش میموندم اونم سر پا  میگفتن لمس کردن نوزاد نارس باعث تسریع روند رشد میشه  اگه میخواستی با دکتر صحبت کنی باید هف...

سلام به همه ی دوستای عزیزم که توی مدتی که این صفحه رو راه انداختم باهام همراهی وهمدردی کردن بهم امید و انگیزه برای ادامه دادن خوشحالم از اینکه دوستان مهربونی دارم که مطالب رو پیگیری میکنن و نظراتشون رو ابراز میکنن و منو به ادامه تشویق میکنن خوشحالم از اینکه میتونم توی این لحظه ها باهاتون شریک باشم ممنونم بابت همه ی محبتاتون  بهترین ها رو براتون آرزو میکنم ...

رفتم سراغ دکتر و بعد از کلی حاشیه رفتن گفت باید برم واسه ختم حاملگی خیلی ترسیده بودم و استرس داشتم رفتم بیمارستان... (این بیمارستان تنها بیمارستانی هست توی شهرمون که nicu داره وآموزشی هم هست و کلا از همه نظر افتضاحه) تا رفتم بیمارستان ۱ عده دانشجو  ریختن سرم و شروع کردن به دعوا کردن با من!!!!! که تا حالا کجا بودی و مگه تحت نظر دکتر نبودی وآنقدر سرزنشم کردن که دیگه گریم بند نمیومد توی شرایطی که استرس برام خطرناک بود اینهمه فشار عصبی داشتم تازه این اولش بود یکی از دانشجوها شروع کرد به دعوا که چرا لباستو عوض نمیکنی و رفت منم مونده بودم چکار کنم دوباره برگشت و با دعوا بهم گفت مگه نگفتم لباستو عوض کن؟... داشتم دی...

 مدتی بود احساس میکردم شکمم دیگه رشد نمیکنه دکتر میگفت هیچ مشکلی وجود نداره ممکنه ژنتیکی بچه کوچیکتر باشه حتی سونو هم که رفتم دکتر میگفت نه همه چی خوبه ولی من میدونستم مشکلی هست رفتم پیش ۱ دکتر دیگه بازم مرغشون ۱ پا داشت بالاخره توی هفته ۳۴ ام دکتر ۱خخخخخخخخخخخرده !!!!!!نگران شد و گفت برو سونوی داپلر اونم ساعت ۷ شب به بدبختی و بعد از ۱ ساعت معطلی نوبتم شد اولش خیلی خوشحال بودم چون میگفتن با سونوی داپلر میشه جنینو کامل دید و خیلی بانمکه واسه ی همین رفتم وبا خیال راحت دراز کشیدم وشروع کردم واسه دکتر تعریف کردن که درسته که میگن با این سونو چهره نی نی مو میتونم ببینم ؟... بله... بچم سالمه؟...بله ولی...میشه ببینمش؟...

آوینای من داشت کم کم بزرگتر و قوی تر میشد همش میخواست زورشو به رخم بکشه اولین بار که وروجکم قدرت نمایی کرد واقعا احساس عجیبی داشتم انگار ۱ ماهی کوچولو توی دلم وول وول میکرد دیگه با تمام وجودم احساسش میکردم مثل ماهی قرمز کوچولوی سفره هفت سین بود توی تنگ بلوری حالا دیگه بیشتر مراقب خودم بودم چون تا ۱کم خودمو خسته میکردم فسقلی سریع اعتراض میکرد فداش بشم شیطونکی بود واسه ی خودش هر چی بزرگتر میشد بیشتر و بیشتر وجود زیباشو احساس میکردم ... ...